In Macbeth is een knell een klok die luidt voor een begrafenis of dood — een doodsklok. Het suggereert finaliteit, rouw en het voorbijgaan van leven. Shakespeare gebruikt het woord om vrees, onheilvoeling en een tragische sfeer te creëren, het beroemdst in Macbeths soliloquie bij het horen van Lady Macbeths dood.