Catharsis is de emotionele ontlading en zuivering – met name van mededogen en vrees – die publiek voelt bij het getuigen van een tragische helds val.
In Poetics identificeert Aristoteles catharsis als tragedie's essentiële functie. Door zich te identificeren met de gefaalde held, ervaart het publiek verhoogde emoties, ontlaadt ze bij de catastrofe, en bereikt psychologische verlichting en inzicht in menselijke zwakheid.
Psychologen merken op dat catharsis emotionele verwerking en genezing kan bevorderen. Hedendaagse tragedie kan ook existentiële/morele reflectie prikkelen, groei bevorderend.
Niet alle tragedies bereiken catharsis – het hangt af van helds herkenbaarheid, publieksbetrokkenheid, en uitvoeringskwaliteit.