In Romeo en Julia functioneren dageraad en licht als een semantische cluster die hoop, waarheid, liefdesverlichting, en de wrede grens tussen nachts vrijheid en dags fatale realiteit vertegenwoordigt.
Romeo: "Het is het oosten, en Julia is de zon. / Rijz op, schone zon, en dood de jaloerse maan."
Julia = dag-in-nacht, licht-in-duisternis. Haar aanwezigheid creëert dageraad.
Romeo moet vertrekken bij dageraad. Julia ontkent het licht: "Dat licht is geen dageraad... het is een meteoriet."
Leeuwerik vs. nachtegaal debat: vogelzang signaleert scheiding. Dageraad = dood van hun privésfeer.
Paris arriveert bij Julia's graf bij dageraad: "Zoete bloem, met bloemen strooi ik uw bruidsbed."
Dageraad hier = ironische spot—bruidsbloemen worden begraafbloemen.
Romeo: "Hier ligt Julia, en haar schoonheid maakt / Deze kluis een feestelijke aanwezigheid vol licht."
Zelfs in de dood genereert zij licht. Liefde overstijgt duisternis.
Licht betekent niet simpelweg "goed." Het is de onverzettelijke externe wereld die hun liefde niet kan accommoderen. Hun tragedie is dat de zon opkomt.