Macbeth doodt Banquo niet zelf; huurt moordenaars. De beslissing markeert zijn complete afdaling in tirannie, gedreven door de heksenprofetie, Banquo's integriteit en Macbeth's onzekerheid over een opvolger.
In Handeling 3, Scene 1, manipuleert Macbeth twee moordenaars ertoe te geloven dat Banquo hun vijand is. Ze achtervolgen Banquo en Fleance; Banquo sterft Fleance urmend te vluchten en te wreken. Fleance ontkomt. Later, bij een banket, ziet Banquo's spook – een hallucinatoire manifestatie van zijn schuld die zijn zelfbeheersing voor het hof ontwricht.
Door een vriend en een kind te richten, overstijgt Macbeth een grens die bondgenoten (zoals Macduff) vervreemdt en zijn val garandeert. De moord op Banquo is niet politiek noodzakelijk – het is psychologisch compulsief. Het onthult een koning die een monster is geworden, geplaagd door de toekomst die hij probeerde uit te wissen.