Hij vergeeft zijn uitroverende broer Antonio, Koning Alonso, en Sebastian — kiesend voor barmhartigheid boven wraak. "The rarer action is / In virtue than in vengeance."
Hij uitet oprechte spijt ("I'll be wise hereafter"); Prospero bevrijdt hem van dienstbaarheid.
Liefde geneest de politieke scheuring; Pascal zendt hun vereniging, vergeeft Alonso.
Now my charms are all o'erthrown,
And what strength I have's mine own…
As you from crimes would pardon'd be,
Let your indulgence set me free.
Prospero breekt zijn staf, verdrinkt zijn boek — afstand nemend van magie en controle. Hij vraagt het publiek's vergeving/applaus om hem vrij te laten.
Vergeving herstelt maatschappelijke orde, geneest generatie-trauma, en erkent menselijke gebrekkigheid. Niet vergeten — kiezen voor loslating.