Claudius (niet "Claudia") vervult vier overlappende rollen:
Hamlet ↔ Claudius: Neef vs. oom/stiefvader/koning. Hamlet's uitstel komt deels door gelaagde taboe: een koning doden (vorstelijk recht), een vaderfiguur (oom), een echtgenoot van zijn moeder.
Claudius ↔ Gertrude: Echte liefde? Politiek bond? De tekst laat beide lezingen toe.
Claudius ↔ Laertes: Manipuleert Laertes' verdriet in een moordcomplot (Act 4.7).
Zijn monoloog (3.3) onthult een man die zijn verdamming kent ("My fault is past") maar niet kan berouwen omdat hij de "effecten" van zijn misdaad behoudt: "My crown, mine own ambition, and my queen." Deze zelfkennis zonder afkeer maakt hem Shakespeare's meest psychologisch complexe schurk — kwaad dat zichzelf begrijpt en zichzelf toch kiest.