Macbeth is Shakespeares meest supernatuurlijke tragedie. Twee cruciale overwereldse gebeurtenissen drijven de psychologische ontbinding van de protagonista:
Op een kale heide, midden in donder, begroeten drie "weird sisters" Macbeth en Banquo met voorspellingen:
Functie: Ze ontbranden latente ambitie. Ze bevelen niet – ze katalyseren. Hun ambigiteit ("fair is foul") spiegelt Macbeths morele inversie.
Bij Macbeths kroningsbanket verschijnt het spook van zijn vermoorde vriend – op Macbeths stoel. Alleen Macbeth ziet het. Hij uitbarst:
"Avaunt! and quit my sight! let the earth hide thee!
Thy bones are marrowless, thy blood is cold;
Thou hast no speculation in those eyes
Which thou dost glare with!"
Functie: Manifestatie van schuld. Het spook zwijgt – zijn aanwezigheid is de beschuldiging. Macbeths publieke Zusammenbruch vernietigt zijn autoriteit; de thanes zien zijn waanzin. Lady Macbeth dekt af ("My lord is often thus"), maar de schade is gedaan.
De heksen beginnen de tragedie; Banquo's spook breekt de tiran. Samen kaderen ze Macbeths daling van krijger tot monster.