Directe karakterisatie vertelt het publiek wie deze personen zijn, als aanvulling op indirecte openbaring door actie en dialoog.
Hij spot met wonden die nooit een wond voelden(2.2) — onthult idealistische, liefde-geobsedeerde jeugd.
O Romeo, Romeo! waarom ben je Romeo?(2.2) — toont passionele, opstandige toegewijdheid.
Een pest op beide jullie huizen!(3.1) — geeft cynische verontwaardiging over de ruzie.
Je was het mooiste kindje dat ik ooit voedde(1.3) — vestigt zorgzame, praatlustige liefde.
Deze gewelddadige vreugden hebben gewelddadige einden(2.6) — voorspelt onheil met filosofische zwaarte.
Deze momenten verankeren het begrip van het publiek voordat de keuzes van de personages het portret verdiepen.