In Arthur Millers The Crucible vergeet John Proctor geen gebod. De verwarring ontstaat in Acte 2, waar dominee Hale Proctor vraagt de Tien Geboden op te sommen. Proctor noemt er negen, maar laat overspel weg – precies de zonde die hij met Abigail Williams pleegde.
Deze weglating is diep symbolisch, geen geheugenlapse. Het onthult zijn schuld, zijn poging de waarheid te onderdrukken, en het morele gewicht van zijn overtreding. Later beschuldigt Abigail Elizabeth Proctor van hekserij, en Proctors overspel wordt centraal in het conflict.
De scène benadrukt dat Proctors tragedie geworteld is in een specifieke, bekende morele misstap – niet in een foutief geheugen.