Romeos ontroerende regel – "Why art thou yet so fair?" – gesproken over Julieta's schijnlijke lijk in Act 5, Scene 3 van Romeo and Juliet, kristalliseert de centrale spanning van het spel tussen sterfelijkheid en duurzame liefde. In vier woorden vangt Shakespeare een heel universum van droefte, verbazing en tragische ironie.
Julieta's schoonheid blijft ondanks de dood, wat de tragedie van een afgeknot leven benadrukt. De dood heeft haar lichaam geclaimd maar niet haar liefelijkheid – een wreed spot met de natuurlijke orde.
Romeo klonkt aan de herinnering aan haar levende schoonheid. De regel is een desperaat poging om vast te houden wat al voorbij is, de tijd te bevriezen op het moment van haar grootste stralendheid.
Haar schoonheid verwijt hem stilzwijgend. Hij veroorzaakte dit – zijn ballingschap, zijn haastige handelingen, de keten die leidde tot haar gescheende (en dan echte) dood. Haar schoonheid wordt een spiegel van zijn schuld.
Zelfs in de dood blijft hun band ongebroken. Schoonheid symboliseert een eeuwige verbinding die sterfelijkheid niet kan doorbreken. Liefde overleeft de liefhebbers.
Deze enkele regel omvat Romeos wanhoop, zijn toewijding, en het diepe verhaalsgeweten over of liefde de dood kan overwinnen – of of de dood liefdes ware, tijdloze aard onthult.