Arthur Miller's Willy Loman past Aristoteles' tragische held raamwerk met opvallende precisie – aangepast voor de gewone man.
Obsessieve najag van "succes" – "goed gelikt zijn" gelijkstellen aan waarde. Houdt vast aan gecorrumpeerde Amerikaanse Droom ondanks tegengestelde realiteit.
Opgeblazen eigenbeeld: "I am vital in New England." Weigert Charley's job-aanbod; kan mislukking niet toegeven. Trots blokkeert zelfkennis.
Laat, gedeeltelijke helderheid: In restaurant met Biff, grijpt waarheid – "He'll worship me for it!" (verzekeringszelfmoord). Maar vol inzicht ontgaat hem; sterft in waan.
Howard Wagner ontslaat hem na 34 jaar – verwachtend beloning, krijgt afwijzing. De firma die hij bouwde, gooit hem weg. Fortuin's wiel draait.
Mededogen + vrees: We ontfermen ons over zijn liefde voor familie, vrees voor zijn zelfvernieling. De "attention must be paid" toespraak universaliseert zijn lot.
Zelfmoord als "laatste verkoop" – $20.000 verzekering voor Biff. Offer gemaskeerd als voorziening. Ironie: polis betaalt misschien niet (zelfmoord-clausule).
Aristoteles vereiste hooggeboren protagonist. Miller bewijst "de gewone man is even geschikt onderwerp voor tragedie als koningen" (Tragedy and the Common Man, 1949). Willy's statuur is moreel, niet sociaal.