Noh (能), Japan's klassieke dans-drama (14e eeuw–heden), wordt gedefinieerd door rigoureuze formele conventies die stilisering boven realisme stellen.
Geen voorwendsel van dagelijks leven. Elke gebaar (kata) is gecodificeerd: "huilen" = mouw naar ogen; "kijken" = gestileerde kopdraai. De acteur is de rol, niet een persoon die doet alsof.
Podium (butai): 6m vierkant, hinoki hout, dak (Shinto tempelarchitectuur). Enig rekwerkt: hashigakari (brug) voor entree. Drie dennen geschilderd op achtermuur. Leegte = verbeeldingsoneindigheid.
Waaier = berg, zwaard, beker, brief. Mouw wisselen = huilen, snijden, schrijven. Elk object vermenigvuldigt betekenissen.
Kennisdragend publiek herkent jo-ha-kyū (langzaam-breek-snel) structuur, literaire anspielingen (Genji, Heike), seizoensreferenties. Stilte is actief — ademen met de performer.
Vijf-stukken programma: God → Krijger → Vrouw → Waanzin → Duivel. Elke ~90 min. Uitgevoerd met kyōgen (komische tussenspelen) ertussen.
Noh is geen "theater" in Westerse zin — het is geritualiseerde poëzie in beweging, waar vorm inhoud is.