Een verbale machine (term uit acteurstraining, met name Cicely Berry / stempedagogie) is taal die karakters gedachte-actie-beeld-geluid-ritme genereert met verhoogde precisie of zuinigheid.
Wanneer een personage spreekt in "verbale machines," zijn hun woorden geen decoratie — ze zijn het besturingssysteem van het personage. De acteur kan het personage "vinden en voelen" levendig in verbeelding; de rol leeft in het geestesoog voordat verlichaming.
Voorbeelden: Hamlet's monologen, Lears stormen, Pinter's pauzes, Churchill's overlappende dialoog. De tekst voert de psychologie zelf uit.