Pride and Prejudice gebruikt een derde-persoon allwetende verteller met een meesterlijke techniek genaamd vrije indirecte rede. Er is geen benoemde verteller — geen "ik" die gebeurtenissen vertelt. In plaats daarvan verschuift de vertelstem vloeiend tussen personages, het meest intiem afgestemd op Elizabeth Bennets perspectief terwijl de godsdelige toegang tot alle geesten behouden blijft.
Dit stelt Austen in staat om:
De verteller is Jane Austen zelf — overal aanwezig, nergens zichtbaar, de lezerssympathieën met chirurgische precisie leidend. Het is de gouden standaard van vertelcontrole.