Claudius is **knielend in gebed** in de kastekapel (of privé-oratorium) tijdens **Handeling III, Toneel III**.
Hamlet tritt onopgemerkt binnen, trekt zijn zwaard, maar aarzelft omdat het doden van een biddende man, in zijn theologie, Claudius' ziel naar de hemel zou sturen — hem ontnemend de verdoemenis die hij gerechtvaardig vindt voor de "onhuwelijk, ongetroost, ongezalfde" moord op zijn vader.
Dit moment belichaamt Hamlets tragische over-intellectualisering: hij stelt wraak uit voor een "perfecte" verdoemenis, Claudius laten leven — en verder plannen.