Sir Thomas Malory's Le Morte d'Arthur staat als een hoeksteen van het middeleeuwse riddersverhaal (medieval romance). Samengesteld in de 15e eeuw, weeft het de legenden van Koning Arthur, de Ridders van de Ronde Tafel, en de tragische liefdesverhalen die de riddersliteratuur definiëren, samen.
Het werk belichaamt de ridderscode: moed, eer, loyaliteit en hofse liefde. Arthur en zijn ridders — Lancelot, Gawain, Galahad — vertegenwoordigen de edele strijder die voor gerechtigheid vecht, zelfs als hun menselijke gebreken leiden tot onvermijdelijke tragedie.
Romantische subplots — het meest beroemd Lancelot en Guinevere, Tristan en Isolde — vlechten zich door quests voor de Heilige Graal, strijd tegen Saksische invallers, en ontmoetingen met tovenaressen als Morgan le Fay. Magie, feën en anders-wereldse wezens zijn geen bloot versiering; ze drijven het verhaal en testen de riddersdeugd.
Malory's proza, hoewel toegankelijk, draagt een formele, ritmische cadans die de orale tradities van de troubadours weerspiegelt. De episodische structuur — losse avonturen verbonden door terugkerende personages — spiegelt de genre's wortels in geserialiseerd vertellen.
Zelfs als de Ronde Tafel instort onder verraad en zonde, verwerp het werk de ridderschap niet cynisch. Integendeel, het rouwt om het verlies van een ideaal, en presenteert Arthur's laatste tocht naar Avalon als een belofte dat de waarden die hij vertegenwoordigde, voortleven na de sterfelijke mislukking.
Deze elementen — ridderschap, hofse liefde, het bovennatuurlijke, verhoogde stijl, en focus op duurzame idealen — verankeren Le Morte d'Arthur stevig in de middeleeuwse riddersverhaal-traditie, en vangen de geest die eeuwenlang publiek boeide.