Hoofdstuk 14 van Frankenstein verdiept het thema onrecht door verschillende miteinander verbonden draden:
Victor, gedreven door angst en schuld, verlaten zijn sentiente schepsel, weigerend verantwoordelijkheid te nemen voor een wezen met emoties en behoeften. De schepsels smeek om gezelschap wordt genegeerd, wat de morele mislukking van "god spelen" benadrukt.
Ondanks inherent goedheid, wordt het schepsel herhaaldelijk afgewezen vanwege zijn uiterlijk. Deze vooroordelen branden zijn woede, illustrerend het onrecht van oordelen op uiterlijk in plaats van karakter.
In wanhoop om acceptatie, keert het schepsel zich tot wraak, voortzettend een cyclus van geweld geworteld in het initiële onrecht. Zijn tragische einde onderstreept de wreedheid van de mensheid en de cyclische aard van vergelding.
Victors onvermijdelijke zoektocht om het schepsel te vernietigen—zelfs na het zien van zijn liefdecapaciteit—weerspiegelt een gebrek aan empathie. Zijn zelfgerechtigheid overschaduwt het lijden van het schepsel, prioriterend zelfbehoud boven rechtvaardigheid.
Concluderend, onthult Hoofdstuk 14 de gevolgen van verlating, vooroordelen, maatschappelijke afwijzing, en de cyclische geweld geboren uit onrecht, benadrukkend de noodzaak van empathie en verantwoordelijkheid.