Victor Frankensteins fatale gebrek is overmoed – overmatige trots en ambitie die hem drijft om natuurlijke grenzen te overschrijden. Dit gebrek manifesteert zich op verschillende miteinander verbonden manieren in Mary Shelley’s roman:
Victor wordt verslonden door de wens om wetenschappelijke grenzen te verleggen en leven te scheppen, bewust de potentiële gevaren negerend. Hij stelt persoonlijke roem boven ethische overwegingen en het welzijn van zijn schepping.
Hij wijst de raad van mentoren en de inherentie limieten van de natuurlijke orde af, gelovend dat zijn intellect elk obstakel kan overwinnen. In essentie probeert hij God te spelen.
Na het tot leven wekken van het Wezen, verlaat Victor het onmiddellijk, weigerend verantwoordelijkheid te nemen voor zijn handelen of het welzijn van het wezen. Deze verwaarlozing brandt de woede van het Wezen en zet de tragische keten van gebeurtenissen in gang.
Victor richt zich op eigen lijding terwijl hij grotendeels onverschillig blijft voor het pijn die hij zijn familie en de slachtoffers van het Wezen toebrengt.
Uiteindelijk leidt Victors overmoed tot zijn ondergang, geculmineerd in zijn dood en de vernietiging van iedereen die hij liefheeft. Zijn streven naar wetenschappelijke roem zonder ethisch vooruitzien fungeert als een waarschuwingsverhaal over ongehinderde ambitie en de noodzaak van verantwoordelijkheid.