Het Kapitol reageert op opstand niet op individueel niveau – het is systematisch, collectief en ontworpen om de geest van de districten te breken. Twee grote opstanden definiëren de geschiedenis van Panem.
De districten staken op; het Kapitol onderdrukte het, wiste Distrikt 13 uit (op papier tenminste), en installeerde de Hunger Games als jaarlijkse straf: elk district moet twee kinderen (tributen) opofferen die op live televisie tot de dood vechten. Dit is de fundamentele straf – geïnstitutionaliseerde kindofferande.
Naarmate ontevredenheid zich uitbreidt, scherpt het Kapitol toe:
Het doel van het Kapitol is niet alleen rebellen te doden – het is om elke burger medeplichtig te maken in de gruwel (door de Games te kijken) en te zorgen dat collectief lijden zwaarder weegt dan elk weerstandsgedachte. De straf voor opstand is de vernietiging van hoop zelf.