Met spectaculaire productienummers, boeiende verhalen en onvergetelijke melodieën, inspireren en verwennen musicals uit de jaren 50 nog steeds moderne publieken. Onder de spangere exterior schuilgaan backstage-verhalen, krachtige personages en scherpe politieke kwesties die deze iconische musicals van toneel en scherm vormden. Een schoolproject over musicals uit de jaren 50 stelt studenten in staat om zowel de creatieve kunsten als de sociaal-politieke kwesties die het decennium vormden, te verkennen.
De jaren 50 was een productief decennium voor veel beroemde Broadway-componisten. Richard Rodgers en Oscar Hammerstein produceerden vijf van hun klassieke musicals tussen 1951 en 1959, inclusief klassiekers als "The King and I" en "The Sound of Music". Alan Jay Lerner en Frederick Loewe composeerden duurzame hits als "Paint Your Wagon", "Brigadoon" en "My Fair Lady" doorheen de jaren 50, en legendarische componist Leonard Bernstein debuteerde werken zo divers als "On the Town", "Candide" en "West Side Story" tijdens dit decennium ook. Onderzoek de werken van een bepaalde componist of team, focus op de gelijkenissen tussen hun werken alsook de diversiteit in elke musical's stijl. Toon fragmenten van de musicals of speel selecties van de soundtracks voor je klasgenoten.
Veel musicals uit de jaren 50 werden verfilmd, inclusief "My Fair Lady" en "The Sound of Music". Deze filmmusicals verschillen vaak drastisch van hun toneelhangers, wat resulteert in twee heel verschillende verhalen. Kies een toneelmusical uit de jaren 50 en bestudeer de verschillen tussen het theatrale script en de filmversie. Onderzoek welke scènes gesneden werden, welke liedjes toegevoegd werden, wie uit de theatercast dezelfde rol op toneel en scherm speelde en wie vervangen werd (Julie Andrews werd beroemd genoeg overgeslagen ten gunste van Audrey Hepburn voor de filmversie van "My Fair Lady") en waarom deze veranderingen gemaakt werden. Vraag vrienden om je te helpen een scène uit de toneelversie uit te voeren, speel dan een filmclip van de scène om deze verschillen te benadrukken.
De plots en rollen beschikbaar voor vrouwen in toneel- en filmmusicals uit de jaren 50 zijn ver verschillend van de rauwe, ongeremde uitvoeringen die moderne musicaladaptaties bevolken; het is moeilijk om zich de jaren-50 musicalster Doris Day voor te stellen in een rol als Roxie Hart in "Chicago" of Mimi in "Rent". Onderzoek hoe gender geconstrueerd en afgedwongen wordt in musicals uit de jaren 50, van Day's historisch onnauwkeurige en grondig verfeminijnde rol in de 1956-film "Calamity Jane" tot het fysieke misbruik dat Julie in "Carousel" lijdt tot de directe ontvoering van de stadsvrouwen door een bende broers in "Seven Brides for Seven Brothers". Bestudeer hoe gender behandeld en geframeerd wordt in deze musicals, en bestudeer mannelijke genderrollen ook, zoals het "Jongens-zullen-jongens-zijn" gedrag van de Pontipee-broers die de titulaire "Zeven Bruiden" ontvoeren.
Zowel toneel- als filmmusicals uit de jaren 50 gingen om vragen van racisme en etniciteit, wat resulteerde in krachtige artistieke verkenningen van een sociaal en politiek probleem dat nog steeds relevant is. Focus op verschillende representaties van ras in musicals, van de keuze om de Kaukaasische actrice Natalie Wood te casten als Maria, de Puerto Ricaanse liefde van "West Side Story", tot de vragen van culturele assimilatie geveld door de toneeldebuut van "Flower Drum Song", die een Chinese gemeenschap in San Francisco betreft. Bestudeer hoe de componisten, regisseurs en acteurs muziek gebruikten om hun argumenten en filosofieën vooruit te helpen, zoals Rodgers en Hammerstein deden in hun iconische nummer over het leren van racisme "You've Got to Be Taught", dat een breder publiek bereikte met de première van de 1956-filmadaptatie van "South Pacific".