Shakespeares compagnie bestond uit geseasonde professionals met rigoureuze training. Ze konden een vol stuk in enkele dagen uit het hoofd leren – een noodzaak in een repertoriumsysteem waar acteurs meerdere rolles speelden in rotatieproducties. Stukken werden geschreven voor uitvoering, niet publicatie, dus scripts waren gemaakt met memorisatie in het achterhoofd: cue-regels, ritmische verzen, structurele patronen hielpen herinnering. Repetitietijd was minimaal naar moderne standaarden; acteurs steunden op elkaar, de souffleuse, en herhaling door meerdere voorstellingen om hun werk te verfijnen. Deze hoge-druk omgeving smeed opmerkelijke memorisatievaardigheden.