Het beeld van Beethoven die de première van zijn Negende Symfonie dirigert is iconisch — maar het is niet helemaal juist. Op 7 mei 1824, in Wenen's Kärntnertortheater, was Ludwig van Beethoven diep doof. Hij dirigeerde niet, speelde niet, zong niet. Hij zat op het toneel, bladerend door de partituur om visuele tempocues te geven aan de uitvoerders.
De concertmeester, Ignaz Schuppanzigh, leidde het orkest. Beethoven's rol was essentieel die van een metronoom met een pols — hij voelde de muziek innerlijk, maar kon de realisatie niet horen.
Bij de afloop keerde de alt-vioolvrouw Caroline Unger de componist zachtjes om het publiek te laten aanschouwen. Hij zag de staande ovatie, de wervende zakdoeken, de donderende applaus die hij niet kon horen. Het blijft een van de meest ontroerende beelden in de muziekgeschiedenis: de schepper die de ontvangst van zijn schepping alleen door zicht getuigt.
Beethoven was pianist in zijn jeugd, maar in 1824 waren zijn optredendagen lang voorbij. De Negende was zijn laatste complete symfonie — een werk geconcipieerd in stilte, geboren in verbeelding, en uitgeleverd door anderen. Hij componeerde het; hij voerde het niet uit.