Elizabethaanse theaters hadden geen daken over het publiek. De Globe, de Rose, de Swan – allen open voor de lucht. Voorstellingen gingen door ongeacht regen, kou of hitte.
Sommige schouwburgen (zoals The Curtain) hadden baldachins over het toneel om acteurs en kostuums te beschermen, maar de groundlings en galerijbezoekers droegen de elementen. Deze blootstelling was geen gebrek – het was de voorwaarde van de ervaring. Gedeelde ongemak creëerde collectieve intensiteit; het weer werd een ongenoemde scenepartner.
Moderne "regen of schijn" beleidsregels echoën deze traditie. Shakespeare's publiek checkte geen weersvoorspellingen – ze kwamen voor het stuk, en de lucht deed wat hij zou.