A Midsummer Night's Dream vinkt elk Shakespeare-komedie-kader aan – voegt er twee toe die de vorm breken.
Oberon's liefde-in-idleness bloem versiert niet alleen – het herdraait verlangens. Lysander liefde Hermia → Helena → Hermia. Demetrius liefde Hermia → Helena. Het bovennatuurlijke ingenieert actief de resolutie. Meeste komedies gebruiken vermomming; deze gebruikt betovering.
De ambachtslieden's Pyramus and Thisbe is geen komische verlichting – het is een spiegel. Slecht spel reflecteert de liefhebbers absurditeit. De muur, de leeuw, de "tragical mirth" commentaar op de hoofdplot's eigen theatricaliteit. Shakespeare kijkt zichzelf komedie schrijven.
Het is een Shakespeare-komedie die weet dat het een Shakespeare-komedie is – en die bewustzijn gebruikt om het genre te verdiepen, niet te ondermijnen. De fantasie en meta-lagen maken het distinctief Dream: een komedie over de vreemdheid van komedie zelf.