Antonio Vivaldi componeerde Le quattro stagioni (1723) als muzikaal gezelschap aan vier sonnetten – één per seizoen – opgenomen in zijn mecenas Cardinal Pietro Ottoboni's anthologie Il cimento dell'armonia e dell'invenzione. Elk concert schildert levendig de gedichtbeelden: vogelgezwitser in de Lente, onweersbuien in de Zomer, oogsthitte in de Herfst, ijzige winden in de Winter.
Deze programmatische benadering – muziek die een verhaallijn uitbeeldt – was innovatief voor zijn tijd en vestigde het werk als een Barok-meesterwerk dat nog steeds concertzalen en afspeellijsten vult eeuwen later.