De klassieke school van drama dicteert dat een toneelstuk één plot moet hebben met weinig subplots, op één locatie speelt en plaatsvindt in een 24-uursperiode. Schrijvers, acteurs en regisseurs gebruiken en breken deze regels regelmatig voor effect. Veel dramatische technieken komen voort uit deze klassieke regels. Andere technieken zijn in theater, film en televisie in de loop van de tijd ontstaan.
In de leer van Aristoteles, de eerste dramaturg die dramatische theorie schreef, was plot belangrijker dan personage. In modern drama werd personage belangrijker. Je kunt bepaalde personagetechnieken gebruiken voor dramatisch effect. Een personage kan een aparté spreken; dat wil zeggen, het publiek direct aanspreken om iets over het verhaal, andere personages of over zichzelf te onthullen. In films gebeurt dit vaak in voiceover. In het theater kan dit de vorm aannemen van een monoloog of één personage die naar het publiek commentarieert op de dialoog van een ander personage.
Spanning is een sleutelcomponent van drama. Hoewel klassieke theorie weinig of geen subplots vereist, gebruiken dramaturgen als Shakespeare meerdere subplots. Wanneer de actie van het toneelstuk heen en weer snijdt tussen verschillende verhaallijnen, blijft het publiek wonderen wat er gaat gebeuren. In de vroege bioscoop werd dit "de cliffhanger." Een personage werd letterlijk hangend van een klif gelaten terwijl de actie van de film afsloot naar een andere subplot. Het gebruik van meerdere subplots kan een techniek zijn om spanning in het publiek te creëren.
Conflict in drama is een techniek die een verhaal vooruit drijft. Sommige klassieke conflicten zijn tussen personages en natuur, tussen twee of meer personages of binnen één personage. Wanneer een personage in conflict is met zichzelf, vertrouwt de techniek zwaar op een sterke verbinding tussen het personage en het publiek. De meest voorkomende dramatische techniek zet personages tegen elkaar in een escererend conflict. Conflicten tussen personages en krachten groter dan zichzelf, zoals een aardbeving of oorlog, vertrouwen op spectaculaire productietechnieken als uitgebreide decor of speciale effecten.
Hedendaagse technologie brengt dramatische technieken op een nieuw niveau. Het gebruik van effectieve verlichting kan een drama ondersteunen. Een blackout aan het einde van een scène is een techniek die wordt gebruikt om een drama te versterken. Laag licht kan een angstaanjagend effect creëren. Helder licht kan een vrolijk, zelfs surrealistisch effect op het podium creëren. Vervorming van geluid kan voor talloze effecten worden gebruikt. Tenslotte kunnen hydraulica en podiummachines grote dramatische resultaten teweegbrengen, verhalens van verschillende plekken snel en effectief verplaatsen.