In zijn 1968 boek, "The Empty Space," beschrijft veteran regisseur Peter Brook theater als een man die over een lege ruimte loopt terwijl iemand anders kijkt. De gemiddelde theaterbezoeker wil echter meestal een vorm van verhaal zien ontvouwen terwijl ze kijken. Gecreëerd door kunstenaars genaamd toneelschrijvers, evolueren toneelstukken vaak in secties die acten worden genoemd.
Schrijven wat je kent betekent niet dat autobiografieën het enige zijn wat je moet schrijven. Shakespeare was bijvoorbeeld geen prins, maar veel van zijn stukken zoals "Hamlet," "Henry V" en "King Lear" hebben koninklijke figuren. Toch zijn ze rijk aan emoties zoals liefde, haat, jaloezie, woede en afgunst. Laat je ervaringen met sterke emoties en conflict je werk inspireren.
Sterke toneelstukken verkennen onderwerpen die de toneelschrijver opwindend of interessant vindt. Michael Frayn's "Copenhagen" gaat over een historische bijeenkomst tussen natuurkundigen Niels Bohr en Werner Heisenberg. David Auburn's "Proof" neemt het publiek mee in de wereld van geavanceerde wiskunde. Geschiedenis, wetenschap, godsdienst, mythologie en zelfs het nieuws kunnen ideeën genereren voor een toneelstuk.
Onvergetelijke toneelstukken gaan over personages met zowel sterktes als zwaktes. Denk over jezelf na om je sterktes en zwaktes te ontdekken. Overweeg fouten die je vrienden en familie hebben. Terwijl je personages creëert voor je toneelstuk, geef ze kenmerken die je in jezelf en anderen hebt gezien. Als iemand die je kent hun nagels kauwt, noteer dat dan - het kan een nuance zijn voor een van de personages in je toneelstuk. Of misschien rookt je toneelstuk's antagonist. Deze details helpen realistische personages vorm te geven.
Toneelstukken vertellen verhalen met dialoog. De Griekse toneelschrijvers en Shakespeare schreven in poetische, gestileerde taal. Echter, hedendaagse toneelschrijvers zoals David Mamet, Harold Pinter en Sam Sheppard zoeken de ritmes en poëzie van alledaagse spraak. Door tijd door te brengen in een winkelcentrum, park, café of andere publieke plek. Sluit je ogen en luister naar de gesprekken om je heen. Je zult merken of mensen in complete zinnen of fragmenten spreken - en of sprekers beurten nemen of overlappen.
Act één introduceert de protagonist en het conflict waar hij tegenaan zal lopen. Dit kan veroorzaakt worden door een interne strijd, een rivaliteit met een ander personage, een natuurkracht, een probleem met de samenleving, technologie of zelfs bestemming. Sommige drama's combineren verschillende verschillende conflicten. In de "Star Wars" films, bijvoorbeeld, voert Luke oorlog met het Galactische Imperium terwijl hij in de verleiding komt van de donkere kant van de Kracht.
Act twee plaatst de personages in het ergste gevaar dat ze mogelijk kunnen tegenkomen. Voorbeelden zijn het segment van "Star Wars" wanneer de helden gevangen zitten aan boord van de Death Star - of wanneer Rose en Jack vastzitten onder dek als de Titanic zinkt. Natuurlijk hoeft het niet zo melodramatisch te zijn. Een toneelstuk gericht op kinderen kan bijvoorbeeld een jonge protagonist hebben die een boom beklimt en vastkomt.
Het conflict wordt opgelost in act drie. Brandweermannen redden een kind uit een boom. Luke Skywalker vernietigt de Death Star. Rose ontkomt de Titanic. Echter, act drie moet het publiek ook laten zien hoe de personages veranderd zijn. Luke Skywalker is klaar om te trainen als Jedi. Rose hecht weinig waarde aan materiële goederen. Het kind leert niet op bomen te klimmen zonder volwassenen toezicht.