Dramatische toneelstukken zijn bekend om meer dan 4.000 jaar geleden geproduceerd te zijn. De oude Egyptenaren, Chinezen en Indianen voerden allemaal verre vormen van de huidige dramatische werken uit lang vóór de geboorte van Griekse drama. Hoewel zowel de komische als de satyrische vorm van toneelschrijven zeker krachtig zijn op hun eigen recht, is het vaak de dramatische vorm van het toneelstuk die kijkers achterlaat met vragen en zoekend naar antwoorden op de diepste vragen in hun levens.
Een dramatisch toneelstuk is een gesproken verhaal van ernstige bedoeling geschreven specifiek voor het podium. Een dramatisch toneelstuk wordt geschreven door een toneelschrijver die vervolgens samenwerkt met een theater om het werk te produceren. Dit zal omvatten het selecteren van een regisseur, auditioneren en inhuren van acteurs en ondersteunend personeel zoals verlichting, kostuums en decorontwerpers alsook het inhuren van een regieassistent.
Ook aangeduid als de plot, kan de structuur van een dramatisch werk ruwweg worden afgebroken in vijf delen: expositie, waarin het verhaal gevestigd wordt, personages geïntroduceerd en het centrale probleem van het toneelstuk uitgelegd; opgaande actie, die opbouwt op het centrale probleem van het toneelstuk door complicaties en verschillende obstakels; de climax, wat het exacte punt is vanaf waar alles voor het ergere verandert; dalende actie, waar alles begint te sneeuwen als resultaat van de climax; en de conclusie, of denouement, waarin het centrale personage in gevaarlijke vorm op de een of andere manier wordt achtergelaten, zo niet erger, dan aan het begin van het toneelstuk.
De Grieken, in het bijzonder, beïnvloedden modern drama zwaar en doen dat nog steeds tot op de dag van vandaag. Werken van Griekse toneelschrijvers zoals Sophocles, Aeschylus en Euripides worden nog steeds regelmatig opgevoerd. Later verschenen, werden Romeinse dramatische werken zwaar beïnvloed door de Grieken na verschillende Griekse staten capituleerden aan Romeinse macht. De volgende grote historische prestaties vonden plaats tijdens de Middeleeuwen en waren grotendeels van religieuze aard. Tijdens deze tijd begonnen mystery, miracle en morality plays te verschijnen. Later, Elizabethaanse dramaturgen, inclusief Shakespeare en Marlowe en Ben Johnson en Moliere, waren beroemd voor poetische drama's geschreven in gecompliceerde verzen.
Een goed geschreven dramatisch toneelstuk zal een productie maken of breken. Hoewel dramatische toneelstukken vaak werken die op zichzelf staan, is het belangrijk om te begrijpen dat ze geschreven zijn met de bedoeling om op het podium geproduceerd te worden. Vaak verhoogt een combinatie van factoren de waarde van elke productie. De training en professionaliteit van cast en crew kunnen een groot verschil maken. Dit geldt ook voor regieassistenten, die alles achter de schermen laten gebeuren zowel tijdens repetitie als voorstelling. Kostuums, verlichting en decormeesters dragen ook een last om een dramatisch werk te verbeteren.
Vanaf de mid-19e eeuw begon modern drama zoals we het vandaag kennen vorm te krijgen. Drie toneelschrijvers in het bijzonder waren instrumentaal in het creëren van een lawine van revolutionaire ideeën in het theater. Bertolt Brecht schreef stukken die het theater gebruikten als platform om politieke theorieën te verkennen. August Strindberg was bekend om moment-tot-moment realisme en steunde af van het typische vicarieuze leven dat veel toneelschrijvers van zijn dag booden. Henrik Ibsen, beschouwd als de stichter van modern drama, koos ervoor de hypocrisie van de Victoriaanse overtuigingen van zijn dag te confronteren. Ibsens werk verontruste velen door zijn onverdeelde helderheid in het ontmaskeren van de façades in de alledaagse samenleving.