Improviseren is wanneer acteurs dialogen of acties direct op het moment creëren. Dit kan betekenen een regel of twee toevoegen aan een gescriptte scène, of helemaal vanaf nul beginnen terwijl de camera of het publiek kijkt. Improviseren leert acteurs naar elkaar luisteren en samenwerken naar kwalitatieve scènes. Het wordt vaak in de comediewereld gebruikt, en veel succesvolle comedieacteurs komen uit een improv-achtergrond.
Een groep acteurs groet elkaar, zegt hallo en andere groeten. Dan roept een leider verschillende situaties uit: je groet een ex-liefde, een lang niet geziene vriend, iemand met wie je boos bent, iemand die stinkt. Dit vereist geïmproviseerde reacties en personagecreatie, werkend naar geloofwaardige acties en dialogen. Twee lang niet geziene vrienden knikken elkaar vast, twee boze mensen hebben een gespannen groet met korte, scherpe woorden en stijve lichaamstaal. Dit verbetert de vermogen om in diverse situaties te acteren en improviseren.
Eén acteur maakt een uitspraak, bv. „Ik ben zo moe.” Vervolgens mag elke acteur zijn antwoord alleen beginnen met „Ja en”. Bv. „Ja en ik ook.” In deze oefening bouwen acteurs voort op wat de vorige zei, accepteren wat gezegd is en duwen het verhaal voort. Als de eerste zegt: „Ik denk dat ik profvoetballer word als ik groot ben,” kunnen de anderen reageren: „Ja en ook accountant”, „Ja en dat betekent bedrijfskunde studeren”, „Ja en dan ook nog een master.” Een leider bewaakt dat acteurs op koers blijven en geeft richting voor mogelijke reacties.
Acteurs vormen paren en proberen elkaars acties na te doen. Eerst leidt één, de ander volgt, maar dan wisselen de rollen, tot het onduidelijk is wie leidt. Doel: perfect spiegelen. Voor extra uitdaging: voeg een of twee spelers toe, in een cirkel perfect elkaars acties spiegelen. Hieruit leren acteurs samenwerken zonder te spreken, vertrouwen en hun lichaam laten corresponderen met de ander. Als het voor het publiek onduidelijk is wie leidt, is de spiegeling geslaagd.
Elke acteur zegt een zin die begint met een andere letter van het alfabet. De eerste begint met „A”, de tweede met „B”, enzovoort tot 26 zinnen. Kan ook achteruit (Z naar A) of andere combinaties. Doel: een scène creëren in die 26 zinnen. Acteurs bouwen een scène met specifieke beperkingen, wat creativiteit en taalvaardigheid dwingt om één zin te maken die niet alleen met de juiste letter begint, maar ook een scène creëert.