Engelse dialecten klinken voor het ongetrainde oor erg vergelijkbaar. Ze kunnen echter sterk variëren afhankelijk van de regio waar de spreker zijn dialect vandaan heeft. De intonaties van het Oxford Universiteitsaccent klinken heel anders dan de gutturale stops van het Londense lager en middenklasse accent. Om de authenticiteit van een Engels dialect te garanderen is het belangrijk de nuance van spraak te overwegen. Met de juiste toonhoogte, spreektempo en uitspraak is het mogelijk een sterk en authentiek klinkend Engels dialect te ontwikkelen uit een gewenste regio.
Verkrijg opnames en video's van mensen die in de regio met het gewenste dialect inheems zijn. Er zijn veel opties voor het verkrijgen van deze opnames, zoals online in de vorm van YouTube-video's of op CD bij een acter-dialectboek.
Kijk en luister naar de positionering van het spraakapparaat. Hoe je je mond, lippen, kaak, tong en zachte gehemelte gebruikt speelt een cruciale rol in hoe dialecten gevormd worden. Het standaard Britse accent, of BBC-Brits, wordt gesproken met een redelijk strakke kaak, gespannen mundhoeken en de mond in een gesloten positie. Het Londense Cockney wordt gesproken met een losse kaak, open mond, ontspannen lippen en ontspannen mundhoeken. Het veranderen van de manier waarop je je spraakapparaat gebruikt gaat ver in het creëren van een geloofwaardig dialect.
Luister naar de klanken van de gesproken woorden en probeer ze na te bootsen. Elk dialect gebruikt iets verschillende methoden om bepaalde klinkers of medeklinkers uit te spreken. Een bovenklas Engels accent laat doorgaans de laatste R-klank en R's voor een andere medeklinker vallen. Luister en imiteer de veranderingen in fonetiek om het accent te dupliceren.
Luister naar klempatronen in het gewenste accent. Het klempatroon is de ritme waarin het dialect gesproken wordt. De Engelse taal heeft een redelijk willekeurig klempatroon en er zijn specificiteiten voor praktisch elk dialect. Luister bijvoorbeeld naar hoe verschillende Engelse dialecten het woord "garage" uitspreken. In standaard Brits hoor je het vaak benadrukt als "gar-age".
Luister naar toonhoogtepatronen. Het toonhoogtepatroon is de muziek of de intonatie van het dialect. Benadrukte lettergrepen in het Engels worden gesproken met een hogere toon dan onbenadrukte lettergrepen. Je hoort het grootste verschil in toonhoogtepatronen wanneer je standaard Brits vergelijkt met elders in het Verenigd Koninkrijk, zoals Wals of Schots. Het ontwikkelen van een juist toonhoogtepatroon zal helpen dat je dialect de juiste uitstraling krijgt.