Geslaagde improvisaties hebben verschillende gemeenschappelijke kenmerken: ze volgen specifieke richtlijnen om een verhaallijn voort te zetten en humor te genereren. Deze richtlijnen zijn geen strikte regels die in elke voorstelling aanwezig moeten zijn, maar ze zijn nuttige gereedschappen om een scène voorwaarts te duwen en belangrijk voor acteurs om zich bewust van te zijn.
Op het podium zijn de keuzes grenzenloos zonder script. Door je keuzes streng te beperken, wordt het verhaal meer gefocust en makkelijker te volgen voor zowel publiek als mede-improvisateurs.
Als een groep improvisateurs samenwerkt, stopt een "nee" binnen de scène de actie direct. Door dit woord te laten vallen en altijd "ja" te gebruiken, kan het verhaal alleen maar doorgaan.
Rijke personages geven meer diepte aan een verhaallijn. Door eerst de fysieke kenmerken van het personage te creëren, kun je achteraf de rest van het personage ontwikkelen (tegenovergesteld van scriptacteren).
Door vragen te stellen in een improv-scène, kan deze van de rails lopen doordat de andere acteur probeert het antwoord te geven. In improvisatie is accepteren wat er gebeurt en doorgaan de beste regel voor een succesvolle scène.
Herhaling op het podium kan essentieel zijn om het publiek te herinneren; overmatige herhaling wordt echter lastig. In improvisatie stelt "de regel van drie" dat als een woord (zin of opmerking) drie keer gezegd is, je dat idee laat vallen en iets nieuws ontwikkelt.