Shakespeare acteerde. We weten dit van hedendaagse referenties, juridische documenten, en het simple feit dat in het Elizabethaanse theater, schrijver-acteurs de norm waren. Maar hij was nooit een ster — en zijn acteurscarrière onthult waarom zijn genialiteit elders lag.
Romeo: de romantische hoofdrol, maar een die op 17-jarige leeftijd sterft. Adam: de getrouwe oudere, grotendeels off-stage, een luisteraar. Dit zijn niet de plum-rollen — Richard III, Hamlet, Lear, Falstaff gingen naar Richard Burbage, de ster-tragediante van de compagnie. Shakespeare nam wat het ensemble diende.
Zijn echte macht in de compagnie was financieel. Hij was een sharer (partner) in de Lord Chamberlain's Men/King's Men — bezittend een percentage van de Globe, de Blackfriars, de kostuums, de stukken. Dit gaf hem artistieke controle (zijn stukken werden geproduceerd) en financiële zekerheid (zeldzaam voor schrijvers toen of nu).
John Aubrey (1626–1697) noteerde: "Hij was een knappe, welgevormde man... heel goed gezelschap, en van een heel snelle en aangename gladde wijsheid." Nicholas Rowe (1709) merkte op dat hij "de Geest in zijn eigen Hamlet" en "Adam in As You Like It" speelde — "de top van zijn prestatie."
Vertaling: competent, betrouwbaar, niet transcendent. Het toneel gaf hem zijn laboratorium; de pagina gaf hem zijn immortaliteit. Hij wist het verschil.