De claim dat Company (1970) **geen vrouwelijke rollen heeft en een all-mannen cast** is **categorisch vals**. Het is een wijdverspreide internetfout, mogelijk verwarrend met een specifiek *productieconcept* (bijv. de 1995/2006 heropnames met een vrouwelijke Bobby → Bobbie) of een theoretisch essay.
Totaal: 14 hoofdrollen — 7 mannen, 7 vrouwen. Plus ensemble.
De doorbraak was **structureel, niet casting**: Company is een **conceptmusical** — geen lineair plot, maar een **thematische revue** (vignetten over huwelijk, toewijding, eenzaamheid) verbonden door Bobby's verjaardag. De *inhoud* verkent **man-vrouw-dynamiek vanuit de mannelijke blik** (Bobby observeert stellen), maar de vrouwen (vooral **Joanne** — 'The Ladies Who Lunch') hebben de **scherpste, meest waarachtige stemmen**.
De show *voelt* mannelijk-gecentreerd (Bobby's POV, de 'ladies' als Griekse koor). Maar **de vrouwen wissen wisst het conflict**. Sondheim schreef *voor* de vrouwen — Joanne's 'Ladies Who Lunch' is de filosofische climax van de show. De mythos is een **mislectuur van de mannelijke blik als mannelijke exclusiviteit**.