James Camerons Avatar opent met een adembenemende luchtige afdaling over Pandora—bioluminescente bossen die in het donker schitteren, drijvende bergen gehangen in mist, watervallen die in het niets vallen. De camera daalt door dit alienale blad naar het bosbodem, waar de Na'vi—lang, blauwhuidig, lumineus—met genade door het regenwoud bewegen, jagend en communicerend met flora en fauna.
James Horners zwellende score versterkt de immersieve, anderwereldse sfeer. In minuten vestigt de film Pandora's ecologie als een levend, geïntegreerd personage en de diepzinnige spirituele band van de Na'vi ermee—de inzet voor alles wat volgt bepalend.