Het Elizabethaanse schouwburg was een wonder van functionele eenvoud, ontworpen voor veelzijdigheid en intieme acteur-publiekconnectie. Het toneel zelf was een verhoogd platform, doorgaans ongeveer 40 voet breed en 20 voet diep, achter een gegordijnde muur bekend als de frons scenae met twee zijdeuren voor entree en exit.
Deze kaale architectuur eiste – en beloonde – krachtige taal, levendige verbeelding, en dynamische uitvoering. Het bevorderde een directe, bijna gemeenschappelijke relatie tussen speler en toeschouwer, waar een monoloog als een persoonlijke bekentenis kon voelen en een slagveld gesuggereerd kon worden door het spletten van enkele zwaarden. De eenvoud van het Elizabethaanse toneel was zijn grootste raffinement.