Sonnet 30 („When to the sessions of sweet silent thought”) is een Shakespeareaanse sonnet (drie kwartijnen + couplet), niet Petrarchiaans. Het mist een scherpe volta (wending) bij vers 9.
In plaats daarvan bouwt het cumulatief op:
De „wending” wordt uitgesteld tot de couplet, waar de herinnering aan de Schone Jeugd alle verleden smart verloss – een zachte resolutie, geen dramatische verschuiving. Het gedicht beweegt van rekening tot verlossing.