Instappen in een schouwburg in Shakespeares Londen betekende een wereld binnenkomen die zich volkomen verschilde van modern theater. De acterstijl was hoogst theaterachtig en gestileerd, rekenend op overdreven gebaren, uitgebreide kostuums, en maskers om betekenis over te dragen aan een diverse menigte. Stemgewijze afgifte en fysieke expressie waren cruciaal, emotie projecterend tot de verste galerijen.
Er waren geen permanente professionele compagnies in de moderne zin. In plaats daarvan reisden acteurs in troupes, optredend op plein en gildenhuizen onder leiding van een "Master of the Revels." Ondanks hun vaardigheid, bezetten acteurs een precaire sociale positie. Ze werden vaak gezien als rondzwervers en schurken, missend de respectabiliteit van andere ambachten. Velen confronteerden het stigma van associatie met de zwiezellige kant van amusement – gokken, drinken, en prostitutie – toch trok hun vak publiek uit elke laag van de samenleving.
Het Globe Theatre, gelegen op de Zuidelijke oever van de Theems, stond als de meest iconische locatie van de tijd. Dit grote, cirkelvormige, openlucht amfitheater hield ongeveer 3.000 toeschouwers. De "groundlings" stonden in de centrale put, blootgesteld aan de elementen voor een penny, terwijl de welgestelden drie rijen overdekte galerijen bezatten. Voorstellingen vonden plaats in de middag, rekenend op natuurlijk licht. Deze architectuur bevorderde een unieke intimiteit; het publiek was dicht genoeg om direct te interacteren met de spelers, creërend een dynamische, participatieve sfeer.
Ondanks het sociale stigma, was acteren een uitdagende en belonende professie. Het vereiste prodigieuze memorisatie, meesterwerk van complexe toneelbeweging, een brede emotionele reeks, en het vermogen om een onmiddellijke verbinding met het publiek te smeden. De meest getalenteerde acteurs, zoals Richard Burbage en de klucht Will Kempe, stegen boven hun lage status uit om echte huishoudnamen te worden, bewijzend dat talent vooroordelen kan overwinnen.