In Othello 3.1 verschijnen de musici en de klets kort voor de hoofdaactie. Hun functies:
De klets' zotige spelletjes ("windinstrumenten" = winds) en de musici's bereidheid om voor geld te spelen bieden lichtheid voor de intense ondervraging van Cassio en Iago's manipulaties.
De klets' woordspel op "lie" (seksueel/slapen vs. leugen) echoot Iago's liegen. De musici's "wind" grapjes anticiperen Othello's latere "wind" (adem/leven) die uitgeblazen wordt.
Vestigt het Cypriotse garnizoen's dagelijks leven – muziek, humor, hiërarchie – wat de tragedie's inbraak scherper maakt.
Een korte pauze voor Cassio's verzoek aan Emilia creëert ritmische variatie.
Hoewel gering, exemplificeert de scène Shakespeare's techniek: lage komedie breekt hoge tragedie.