Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Toneelacteren

Hamlets Twee Excuses Aan Laertes: De Daad Erkennen, Niet De Kwaadwilligheid

In de finales cène biedt Hamlet Laertes twee keer excuses aan—publiekelijk voor de duel, privément tijdens. Beide keren frameert hij zijn daden als producten van omstandigheden, niet van karakter.

  1. Publieke Excuses (Voor Duel): Voor het hof erkent hij zijn "haastige en impulsieve" moord op Polonius en het daaropvolgende chaos. Hij schrijft het toe aan passie, niet kwaadwilligheid, en vraagt vergeving.
  2. Tijdens De Duel: Terwijl ze vechten, uit hij opnieuw oprechte spijt over de pijn die hij Laertes en zijn familie toebracht.

De Strategie

Hamlet aanvaardt verantwoordelijkheid maar verwerpt schurkachtigheid. "Ik verklaar hier / Was't Hamlet Laertes wreed? Nooit Hamlet: / Als Hamlet van zichzelf ontnomen is, / En wanneer hij niet zichzelf is doet hij Laertes onrecht, / Dan doet Hamlet het niet, Hamlet ontkent het."

Het is een gesofisticeerde (en zelfdienende) distinctie: de daad was van mij; de intentie was niet. Hij vraagt Laertes niet de moord te verontschuldigen—hij vraagt hem te erkennen dat waanzin, rouw, en omstandigheden het zwaard deden, niet haat.

Werkt Het?

Laertes aanvaardt—maar wondt hem toch met de vergiftigde foil. De excuses is menselijk; het complot is dodelijk. Shakespeare laat Hamlet sterven na het spreken van de waarheid, zelfs als de wereld niet pauzeert ervoor.

Toneelacteren

Related Categories