In de finales cène biedt Hamlet Laertes twee keer excuses aan—publiekelijk voor de duel, privément tijdens. Beide keren frameert hij zijn daden als producten van omstandigheden, niet van karakter.
Hamlet aanvaardt verantwoordelijkheid maar verwerpt schurkachtigheid. "Ik verklaar hier / Was't Hamlet Laertes wreed? Nooit Hamlet: / Als Hamlet van zichzelf ontnomen is, / En wanneer hij niet zichzelf is doet hij Laertes onrecht, / Dan doet Hamlet het niet, Hamlet ontkent het."
Het is een gesofisticeerde (en zelfdienende) distinctie: de daad was van mij; de intentie was niet. Hij vraagt Laertes niet de moord te verontschuldigen—hij vraagt hem te erkennen dat waanzin, rouw, en omstandigheden het zwaard deden, niet haat.
Laertes aanvaardt—maar wondt hem toch met de vergiftigde foil. De excuses is menselijk; het complot is dodelijk. Shakespeare laat Hamlet sterven na het spreken van de waarheid, zelfs als de wereld niet pauzeert ervoor.