In The Hollow Men roept de herhaalde "gedroogde"/"droge" beeldvorming een diepe spirituele uitgedroogdheid op:
"Ogen die ik durf niet te ontmoeten in dromen / In de dood's droomrijk...
Herinner ons... niet als verloren / Gewelddadige zielen, maar alleen / Als de holle mannen, / De gestopte mannen...
Vorm zonder vorm, schaduw zonder kleur, / Gelamde kracht, gebaar zonder beweging."
De aride lexicon creëert een woestijn van affect — waar emotie, actie en betekenis zijn verdampt, achterlatend alleen gebaarhullen. Het is de poëzie van spirituele dood: een wereld waar de capaciteit voor echt gevoel is verwelkt.