Act 4 van Hamlet is de motor van het catastrofale tweede deel — waar complotten versnellen, lichamen vallen en het Deense hof spiraalt naar zijn bloedige denouement. Let op: verschillende gebeurtenissen die vaak onder "Act 4" gegroepeerd worden, vinden eigenlijk plaats in Act 5. Hieronder een gecorrigeerde opsplitsing.
Gertrude rapporteert aan Claudius dat Hamlet Polonius heeft gedood. Claudius, realiserend dat Hamlet een directe dreiging is, beveelt Rosencrantz en Guildenstern om Hamlet en het lichaam te vinden. Hij besluit Hamlet onmiddellijk naar Engeland te sturen.
Hamlet, geconfronteerd door Rosencrantz en Guildenstern, weigert Polonius' lichaam te onthullen. Hij spot met hen als Claudius' sponsen — die gunst opsugen, om uitgewrongen te worden wanneer het uitkomt.
Hamlet onthult Polonius' locatie ("At supper... not where he eats, but where he is eaten"). Claudius confronteert Hamlet, die reageert met raadsels. Claudius beveelt Hamlet's onmiddellijke vertrek naar Engeland, met verzegelde brieven die zijn executie bevelen.
Hamlet ontmoet Fortinbras' Noorse leger marscherend om te vechten voor een waardeloos stuk Pools land. Beschamd door hun vastberadenheid voor triviale eer, levert Hamlet zijn grote soliloquium: "How all occasions do inform against me..." Hij zweert "O, from this time forth, / My thoughts be bloody, or be nothing worth!"
Ophelia, verbrijzeld door haar vaders dood en Hamlet's afwijzing, verschijnt zingend luiderige, gefragmenteerde liedjes. Laertes keert terug uit Frankrijk, aanvoerend een opstand. Claudius manipuleert hem, zijn woede richtend op Hamlet.
De volgende zijn Act 5 gebeurtenissen, vaak foute toeschrijving aan Act 4:
Act 4 is de voorbereiding: de val wordt gelegd, de stukken gepositioneerd. Act 5 is de ontsnapping.