(De Heks loopt op en neer, een zwarte kat op haar schouder. Ze spreekt de lege lucht aan — of Dorothy, mijlver.)
"Hmph. Dat meisje. Sluipend door mijn bossen, mijn bezem stelen — alsof een stokje riet en takken de wind die ik beheers kan overvliegen! [Stopt. Stem daalt tot een zijdelijk mes.] Ze denkt dat de Gele Steenen Weg haar beschermt. Denkt dat haar hondje, haar blikmannetje, haar strogestopte vogelschep haar van mij kan schermen. [Keert om, ogen brandend.] Ik heb legers verbrijzeld. Ik heb rivieren gedroogd. Ik heb de Vleugellende Apes laten schreeuwen — en zij gelooft dat moed een medaille op een leeuwnnek is? [Lacht — laag, kraak.] Moed is weten dat je verslagen bent en toch vliegen. [Buigt voorover.] En ik zal die weg steen voor steen afbreken, het stro uit haar vogelschep's ribben trekken, haar blikmannetje laten roesten in zijn eigen tranen, en wanneer ze eindelijk opkijkt — [Fluistert.] ben ik het laatste wat ze ziet. [Lach opwaarts, het kasteel doet schudden.] Ze zou wensen dat ze nooit haar hakjes aaneen had geklikt."
Pas lengte aan (60–90 sec ideaal). Maak het van jou — de Heks is al camp, tragisch, angstaanjagend gespeeld. Vind jouw waarheid in de groene huid.