Ponyboy opent zijn Engels thema met:
"Toen ik uitstapte in het heldere zonlicht uit de duisternis van het filmhuis, had ik maar twee dingen in mijn hoofd: Paul Newman en een rit naar huis."
Deze regel vestigt de kernspanningen van de roman:
De opening spiegelt de sluiting van het boek, het hele narratief framerend als Ponyboy's retrospectief essay.