Theatrale voorstellingen in de tijd van William Shakespeare waren in de Elizabethaanse stijl, genoemd naar de vorstin die regeerde gedurende een groot deel van Shakespeare's tijd. De Elizabethanen gebruikten niet zoveel decor en rekwees als latere theatercompagnies, maar ze waren niet zo minimalistisch als soms geglaubd wordt, zoals Thomas Larque aangeeft in zijn essay "Lezing over Elizabethans Theater."
De meeste rekwees die in het Elizabethaanse theater gebruikt werden, waren simpelweg handvaste items die de acteurs op het toneel konden dragen. Deze omvatten kronen, ketels, kooien en meubels zoals vachtjes. De rekweeskasten van Shakespeare's compagnes bevatten ook genoeg wapens en pantser, voor gevechtsscènes en voor acteurs die zich als soldaten personages verkleden, en deze waren waarschijnlijk echt, niet replica's.
Elizabethaanse toneels waren soberder in termen van decoratie vergeleken met het equivalent in latere eeuwen, maar items zoals meubels, inclusief stukken als tafels en tronen, werden gebruikt om een scène te versieren. In sommige gevallen werden meer uitgebreide sets gebruikt; deze omvatten grasheuvels, galgenframes en grotten.
Soms dienden toneelrekwees om een speciaal effect na te bootsen. Voorbeelden omvatten vuurwerk, dat ontstoken werd om bliksem in buitenscènes na te bootsen, en echte pistolen -- zonder kogels -- die afgevuurd werden wanneer militaire saluten of gevechten getoond moesten worden. Zelfs dieren, zoals honden, werden op het toneel gebracht in Shakespeareanse stukken omdat het maken van een nepdier moeilijker was.
De toneels die door de Elizabethanen gebruikt werden, plaatsten het publiek aan de voorkant en de zijkanten, dus theatercompagnies konden decor niet zomaar op en af zetten. In plaats daarvan, voor scènes waar iets plotseling aan het publiek onthuld moest worden of een setting snel gecreëerd, werd een apparaat genaamd een ontdekkingsruimte gebruikt. De ontdekkingsruimte werd doorgaans benaderd door een gordijn, dat door een acteur weggetrokken werd om een nieuw gecreëerd decor onthullen. Een voorbeeld van dit apparaat dat gebruikt werd zou in Shakespeare's "Romeo en Julia" zijn, waar de graf van Capulet op een gegeven moment in de actie onthuld moet worden.
De kostuums die in Shakespeare's theatercompagnies gebruikt werden, waren misschien wel een van de meest effectieve vormen van rekwees die gebruikt werden, waardoor acteurs veranderingen in personage en zelfs geslacht met relatieve gemak konden weerspiegelen. Veel van deze kostuums vingen de historische setting van specifieke Shakespeareaanse stukken; bijvoorbeeld, toga's en borstplaten werden gedragen in voorstellingen van "Titus Andronicus." Make-up, samen met vrouwelijke kleding, werden gebruikt om vrouwelijke personages af te beelden, aangezien Elizabethaanse wetten vrouwen verboden om op toneel op te treden, terwijl kleding geassocieerd met bepaalde landen of achtergronden duidelijk de aard van een personage aan het publiek aangeven.