Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Toneelproducties

Oude theaterbühnen: Griekenland, Rome, Japan en middeleeuws Engeland

Theater in de oude wereld was zo gevarieerd als de locaties waar het uitgevoerd werd. Antiek Griekenland wordt beschouwd als de geboorteplaats van het klassieke westerse theater, en het theater van het oude Rome bouwde op deze tradities en breidde ze uit. Antiek Japan ontwikkelde een theaterstijl genaamd Noh, en middeleeuws Engeland creëerde mystery- en miracle-spelen, bedoeld als Bijbelse educatie. Al deze theater vormen booden stukken op toneels die gepast waren bij de intenties van hun maatschappelijke cultuur.

Het Griekse toneel

Het Griekse theater begon als onderdeel van een religieus feest ter ere van de god Dionysos. De toneelbühne waarop deze voorstellingen plaatsvonden, waren daarom bedoeld om vele honderden (of duizenden) toeschouwers te plaatsen, aangezien allen graag wilden deelnemen aan de religieuze vieringen. Acteurs speelden op een cirkelvormige stenen structuur genaamd de orchestra en gebruikten een rechthoekig gebouw genaamd de skene, net achter de orchestra gelegen, voor intredes en afgedes. Het theatron (waar het publiek zat) was in een halve cirkel gerangschikt tegenover de speelgebieden. De skene diende eigenlijk als een multifunctionele ruimte. Acteurs gebruikten het dak van dit gebouw als speelruimte (bijvoorbeeld bij het voorstellen van goden), en het gebouw zelf fungeerde als "decor" stuk, als paleis of tempel in voorstellingen.

Het Romeinse toneel

De structuur van oude Romeinse buitentheaters leek op die van de Griekse theaters. Het ontwerp gebruikte de orchestra en skene, met een groot publiek op verhoogde zitplaatsen in een halve cirkel voor deze ruimtes. Oude Romeinen ontleenden hun theatertraditie echter niet aan een religieus feest en waren wat ongodsdienstiger, met een voorkeur voor losse komediën boven tragische stukken. Dit leidde tot een meer improvisationele theaterprestatie op een eenvoudig houten toneel genaamd pantomime. Personages in maskers creëerden impromptu komische stukken op deze eenvoudige straattoneels. Deze straatoptredens hebben wellicht geleid tot de ontwikkeling van de bekende Italiaanse theatervorm genaamd Commedia dell'Arte.

Het Japanse Noh-toneel

De verbondenheid met de natuurlijke wereld speelde een enorme rol in de vroegste Noh-stukken, die in de 8e eeuw begonnen. Zodra voorstellingen naar binnen verhuisden, werd het toneel zorgvuldig samengesteld (altijd van Japans cipres) om een buitenaards milieu te herinneren met een overdekt dak en open zijkanten. Het toneel was voor acteurs bereikbaar via een brug (hashigakari), waarover drie dennenbomen stonden. Deze brug eindigde in een gegordijnd gebied waaruit acteurs intreden en afgaan. Voor het toneel bevindt zich een trap (kizahashi) naar de vloer, waar het publiek zat. De achterwand van het toneelgebied (kagami-ita) had een geschilderde afbeelding van een den, die als "achtergrond" voor alle Noh-voorstellingen diende.

Het middeleeuwse Engelse toneel

De middeleeuwse Engelse theaterproducties werden geproduceerd door de Katholieke Kerk en bedoeld om de ongeletterde gemeente te onderwijzen in de verhalen en lessen van de Bijbel. Deze stukken werden op karren, in kerken of in de binnenplaats van een herberg opgevoerd. Deze Engelse middeleeuwse voorstellingen steunden niet op een uitgebreid of symbolisch speelruimte, maar juist op de verbinding tussen acteurs en publiek. Als gevolg gebruikten middeleeuwse Engelse artiesten elke ruimte die beschikbaar was, wat acteurs in nabijheid van (en tussen) hun publiek liet bewegen. Zodra deze speelruimtes naar echte "theaters" verhuisden, zoals Shakespeares Globe, bleef het toneel simpel, stak uit in het publiek om het contact tussen acteurs en publiek te behouden.

Toneelproducties

Related Categories