Het speelvlak van een schuitoneel (thrust stage) steekt of "schooit" uit in het publiek. Dit onderscheidt het van een prosceniumtoneel, dat aan één einde van het theater ligt met alle publiek er rechtop naar toe kijkend. Schuitoneels waren de traditionele configuratie van het Elizabethaanse theater en booden grote intimiteit tussen acteurs en publiek, de noodzaak voor heel weinig decor en gaven het publiek een driedimensionaal beeld van de actie.
Misschien wel het grootste voordeel van een schuitoneel is de nabijheid tussen acteurs en publiek. De actie van het stuk op een schuitoneel beweegt voorwaarts in het publiek, niet heen en weer voor het publiek. In deze toneelconfiguratie kan het publiek zelfs alsof het betrokken is bij de actie op het toneel. Niet alleen zijn de acteurs dichtbij en bewegen ze tussen het publiek, het publiek zelf zit zo dat het die publieksleden recht tegenover het toneel kan observeren. Op deze manier is het genieten van andere publieksleden terwijl ze het stuk genieten, een toegevoegd aspect van de voorstelling.
Theater is een kunstvorm die traditioneel steunt op de verbeelding van het publiek om de tijd en plaats van de actie te creëren. Echter, over de eeuwen heen, is decor steeds belangrijker gekomen in het creëren van de locatie van het stuk. Het schuitoneel leent zich niet voor veel decor, aangezien de zichtlijnen vanaf het publiek aan de ene of andere kant geblokkeerd zouden worden door plaatsen elders dan de uiterste achterste (upstage) locatie. Hierdoor moeten stukken op een schuitoneel "oldschool" gaan en steunen op de verbeelding van het publiek en het gebruik van minimaal decor. Dit baat niet alleen de verbeeldingskracht van de prestatie maar verlaagt ook de kosten van het opvoeren van een stuk.
In plaats van de actie te bekijken vanuit een uitgeplatte perspectief, kijken publieksleden die een voorstelling op een schuitoneel bijwonen, de actie in drie dimensies. Acteurs lopen langs het publiek, soms intredend en afgaand uit de menigte. Deze 3D-relatie tussen acteur en publiek verhoogt de natuurlijkheid van de presentatie. Acteurs staan niet naast elkaar, lichtjes "uitgekeerd", zodat ze gezien kunnen worden tijdens een intiem gesprek, zoals ze op een proscenium zouden zijn. Op een schuitoneel kunnen acteurs elkaar direct tegenover staan. En aangezien de voorstelling vanuit drie verschillende hoeken gezien wordt, ziet elk publiekslid een lichtjes "anders" stuk, afhankelijk van welke kant van het toneel hij zit.
William Shakespeare voerde zijn stukken op op een schuitoneel in de Globe met de volle bedoeling dat het publiek in nabijheid zou zijn van de actie, het voordeel zou hebben van een driedimensionaal beeld van de voorstelling en genoodzaakt zou zijn zijn verbeelding te gebruiken om elke scène's setting te verwezenlijken. Theatercompagnieën zoals de Royal Shakespeare Company pleiten voor het gebruik van schuitoneels voor het presenteren van Shakespeare's stukken, zodat moderne publiek de ervaring kan hebben van intieme interactie met de acteurs op de manier die Shakespeare bedoelde dat zijn stukken uitgevoerd zouden worden.