Het theatrale vereist suspense of ongeloof: het publiek wordt gevraagd te geloven dat een 20e-eeuwse man of vrouw de Koning van Frankrijk is, of zelfs Shakespeare zelf. Zeker, kostuums, make-up, verlichting en karakterisatie maken deel uit van de illusie. Maar hairstyling speelt een belangrijke rol in het identificeren van tijdperk en individuele kenmerken. Hairstyles zoals de beehive, de 1950s pompadour en de 1920s vrouwenbob maken een theatrale statement op zich.
De beehive "ontstond in de Verenigde Staten in 1958 als een van de verscheidenheid gecompliceerd getouwde en gelakte versies van 'groot haar' die ontwikkelden uit eerdere pageboy- en bouffant-stijlen," volgens RetroGalaxy.com. Het werd beschouwd als een poufy alternatief voor de pageboy, die in de jaren 20 populair werd, en is de min of meer logische uiterste vorm van een 1950s bouffant-hairstyle. Volgens de site "bereikte de stijl haar piek van populariteit in de jaren 60 ... in de Verenigde Staten en andere westerse landen." De beehive wordt bereikt door het touwen van het haar - dat is, het haar tegen de korrel in kammen om volume te creëren - en daarna te spuiten, zodat het zijn volume behoudt. Het touw- en spuitproces wordt herhaald met verschillende haarstraten, totdat al het haar poufy en grandioos is. Toen super-straat midden-scheiding stijlen populair wurden in de late jaren 60, verdween de beehive in kitsch en camp. Meeste musicals of toneelstukken die in de late jaren 50 of early 60s spelen, bevatten ten minste een paar beehive-personages. Uitstekende voorbeelden zijn te zien in films als "Hairspray," "Grease," en TV-series als de "Patty Duke Show."
De pompadour is een "stijl van het kleeden van het haar waarin het voorhaar naar achteren wordt gerold en het zijhaar naar boven om daarin samen te komen in een rol die hoog over het voorhoofd getrokken wordt," volgens Encyclopedia Britannica. Deze stijl werd oorspronkelijk gepopulariseerd door de beruchte Madame de Pompadour, een van de meest invloedrijke minnaressen van Frankrijk's Louis XV. Madame de Pompadour en haar tijdgenoten bereikten het uiterlijk door het gebruik van bijenwas. Diegenen die een 50s-look willen creëren, kunnen een wasachtig stylingproduct gebruiken om de achterkant van het haar glad te maken en de zijkanten naar de top van het hoofd te coaxen. Deze look, soms aangeduid als een "greaser"-look, is het meest geschikt voor 1950s-theatrale producties. Het werd uiterst populair toen sterren als Elvis Presley en James Dean het aannamen voor film, toneel en TV-optredens. Little Richard en andere 1950s-zangers droegen ook de stijl.
De bob-hairstyle was net zo revolutionair en controversieel in de jaren 20 als lang haar op mannen in de jaren 60, wat niet alleen hete discussies binnen families en sociale groepen ontbrandde, maar ook scherpe editorials in kranten. Tot die tijd werd in de westerse samenleving lang haar als vrouwelijk en aantrekkelijk beschouwd. Het knippen van het haar kort werd door velen gezien als een dreiging voor de status quo wat genderrollen betrof. De actrice Louise Brooks populariseerde een versie van de bob die nauwelijks het oorlap bereikte en dikke, super-straight ponynestjes had. Andere versies van de bob zijn zonder ponynestjes en bereiken de nek. De bob is een geschikte hairstyle voor een onafhankelijke, vrijgezinde vrouwelijke personage uit de jaren 20.