Toneelverlichting biedt ontwerpers de mogelijkheid voor veel creativiteit, maar het primaire doel van verlichting is om ervoor te zorgen dat de artiesten gezien worden. Verschillende verlichtingstechnieken bieden de beste verbetering van zichtbaarheid voor toneeloptredens, met verschillende technieken gericht op het naar voren brengen van verschillende aspecten van de optredens. Ontwerpers selecteren de methode die het beste van toepassing is op de individuele show.
De meest populaire techniek voor dramatische optredens is de McCandless Methode, ontwikkeld door Stanley McCandless. Wanneer correct uitgevoerd, biedt deze techniek volle, gelijkmatige dekking van een toneel. Het basale principe is dat het toneel opgedeeld wordt in speelgebieden met afzonderlijke verlichting. In elk gebied worden twee lampen gericht vanaf de voorkant, vormend een 45-graden hoek tot het gezicht van de acteur horizontaal. Ze richten naar beneden op de acteur vanaf een 45- tot 60-graden hoek verticaal. Een enkele licht hoekt naar beneden vanaf achter de acteur om de afstand tussen de acteur en het decor te versterken. Het toevoegen van zijverlichting aan deze basale trio versterkt de vormen van de acteurs. Elk gebied overlapt iets zodat er geen donkere plekken op het toneel zijn.
Gebruikt met McCandless techniek, creëert twee-kleur gezichtsverlichtingstechniek een natuurlijkere kleurvariatie dan ongeleurd "wit" licht. In deze methode ontvangen de gezichtslichtinstrumenten die van rechts naar links hoeken een warm kleurfilter (gel); de lampen die van links naar rechts schijnen ontvangen een koude kleur, of vice versa. De specifieke kleuren zijn de keuze van de ontwerper, maar moeten een licht creëren dat het menselijk oog als wit perceiveert wanneer de twee lampen gecombineerd worden. De meest voorkomende kleurencombinaties zijn blauw en roze combinaties en amber en lavendel combinaties. De amber/lavendel combinatie creëert een warmere uitstraling die het beste uitziet op donkerdere huidtinten.
Dansverlichting verschilt duidelijk van dramatische verlichting omdat de nadruk ligt op de dansers volle lichamen in plaats van de acteurs gezichten. Zijverlichting is de hoeksteen van dansverlichtingstechnieken, omdat licht dat de dansers raakt vanaf lage hoeken aan de zijkanten high- en lowlights creëert die de vorm en beweging versterken. Thomas Skelton ontwikkelde een methode van dansverlichting die zich richt op "paden" (licht dat in lijnen opwaarts en neerwaarts loopt, of verticaal als men kijkt naar een toneellayout op papier) en "vlakken" (licht dat horizontaal over het toneel schijnt). Deze paden en vlakken vervangen de gebieden van McCandless verlichting, met de vlakken die de beste lichaamsvormende verlichting garanderen, terwijl de "paden" zichtbaarheid verbeteren. Deze worden aangevuld door "wash" lampen die volle toneeldekking bieden in diverse kleuren.