In het oude Griekenland werden stukken uitgevoerd in amphitheaters die soms zoveel als 25.000 mensen plaatsten. Acteurs, zonder het voordeel van microfoons, moesten optreden in een declamatoire stijl die onnatuurlijk zou lijken op moderne publiek. Door de geschiedenis van drama heen heeft de architectuur van toneels de stijl van drama beïnvloed en vice versa. Vandaag de dag zijn er vier basale typen theater toneels.
De meest traditionele type toneel voor live theater is de proscenium, waarin het publiek in rijen zit naar het toneel gericht. De proscenium zelf is de muur die het toneel scheidt van de auditorium - waar het publiek zit - en lijkt veel op een lijst rond het speelgebied. Sommige proscenium toneels zijn "raked," wat betekent dat het oppervlak onder een hoek gekanteld is om het publiek een betere blik te geven op het "upstage" gebied - het gebied verst van het publiek.
Proscenium toneels zijn ideaal voor realistische acteer- en productiestijlen. De "vleugel" gebieden links en rechts van het toneel, alsook de "fly loft" - de ruimte boven het toneel - worden gemaskeerd door de prosceniummuur. In veel producties worden hele sets in deze gebieden verborgen zodat stagehands het toneeldecor volledig tussen scènes kunnen veranderen, wat de realistische illusie van een andere plek voor de volgende scène creëert.
In dit type ruimte omringt het publiek het speelgebied volledig. Of een vierkant, cirkel of rechthoek, dit type toneel plaatst het publiek in nabijheid tot het speelgebied. Ook bekend als theater-in-de-rond, is dit type opstelling vergelijkbaar met de stijl gebruikt in de Middeleeuwen, waar een platform essentieel in het midden van een buitenmarktplaats werd neergezet. Decor moet minimaal zijn om de acteurs niet te blokkeren voor het omringende publiek, hoewel verlichtingsveranderingen de illusie van tijd die voorbijgaat tussen scènes kunnen creëren. Regisseurs moeten de acteursplaatsing zorgvuldig begeleiden zodat ze door het hele stuk publiekleden op elke kant aanspreken en geen bepaalde sectie zich verwaarloosd voelt. Dit type toneel is ideaal geschikt voor stukken waarin een intiem gevoel vereist is of de acteurs direct met het publiek interacteren, zoals vaak in Middeleeuwse stukken gebeurde.
In deze rangschikking zit het publiek aan drie kanten van een rechthoekig toneel dat letterlijk "thrust" in het zitgebied. Een thrust toneel kan al dan niet verbonden zijn met een groter, proscenium toneel. Tijdens de Restauratie in de 17e en 18e eeuw waren de meeste toneels een combinatie van proscenium en thrust, met uitgebreid decor dat niet voor realisme streeft maar een geïdealiseerde visie van grandezza presenteerde. Omdat zowel de acteurs als het publiek volledig verlicht waren tijdens een optredens, was het moeilijker om de illusie van een afzonderlijke wereld op het toneel te creëren in Restauratietijden, hoewel deze illusie nu gecreëerd kan worden met moderne verlichting. Thrust toneels staan realistische producties toe die het publiek subtiel in de wereld van het stuk trekken als de acteurs op, en van, de thrust ruimte bewegen.
Zoals de naam impliceert, kan een flexibel toneel veel vormen en vormen aannemen, elementen van thrust, arena of proscenium toneels in zich opnemend. Sommige theaterruimtes zijn ontworpen zodat het toneel tijdens de loop van de optredens gewijzigd kan worden. Flexibele toneels staan een gestileerde realisme toe waarin de illusie van verschillende plaatsen van scène tot scène gecreërd wordt door het speelruimte te verschuiven in plaats van decor op en van het toneel te verplaatsen. Vandaag de dag producties van oude Griekse of Shakespeareaanse stukken proberen vaak het materiaal te "moderniseren" met hedendaagse kostuums en naturalistische acteerstijl. Flexibele toneels kunnen helpen met zulke producties, brengend wat misschien overdreven hoogmoedig materiaal naar een meer toegankelijk niveau, fysiek alsook artistiek.