Mexico heeft een lange en rijke geschiedenis van theater teruggaand tot de pre-Columbiaanse periode.
De Azteken waren bekend om een theater te hebben dat muziek en dans omvatte, zoals getuigd door de Spaanse invasoren. De directe documentatie is verloren, maar bekend is dat vroege missionarissen er getuige van waren.
Na de Spaanse invasie ontwikkelde een seculier theater zich snel, en het reflecteerde de tradities en de smaak van Spanje.
Het vroege deel van de 19e eeuw vertoonde een afname in Mexicaans theater, deels door oorlog. Stijlen reflecteerden Spaans classicisme. Later echter, arriveerde Europees romanticisme. Tegelijkertijd ontstond een nationalistisch bewustzijn en werd gereflecteerd in Mexicaans theater. Nieuwe wereldlegendes begonnen op te komen in Mexicaanse stukken in de werken van Rodriguez Galvan.
Spaanse invloed bleef dominant tot het einde van de Mexicaanse Revolutie, toen toneelschrijvers begonnen te schrijven in Mexicaans Spaans. Experimenteel theater begon te bloeien. Tijdens de jaren '50 was realisme dominant, en vanaf de jaren '60 begonnen toneelschrijvers weer durfwerk te schrijven.
Theater is gezond, gevarieerd, en wijdverspreid door heel Mexico. Het reflecteert de nationale cultuur en vaak zijn geschiedenis. De vele vormen omvatten straattheater, internationaal theater, en theater in de Azteekse en Mayatalen.